دوکان فیضی، بازار شینده مالستان
دکان موتور جورگر
شاگردا ره سیل موکدوم کی بِلی موتورای خو شیشته سون مکتب مورافت. آرزو موکدوم یگو از او موتورا از مه بشه. د فامیل خو گفتم یگو دنه بلدی مه بیخره، مگرم آجی مه گفت کی تیسیره ریزه یی. او وخت پانزده ساله بودوم.
ما د دکان فیضی د بازار شینده رافتم. دکان شی از مکتب چندان دور نبود. از شی پرسان کدم که میتنوم د اینجی کار کنوم؟ قبول کد. از او باد، ار روز از کلاس باد د دکان شی مورفتم.
دکان کٹه بود. تختای چوبی ره د دیوال میخ زده بود و جای طاقچه استعمال موکد. ابزارا و پرزا هر جای کی جای موشود، روی یگدیگه ایشته بود. زمین دکان خاکی و قد لکای روغن سیاه شده بود. تایرای کونه و پرزای میدہ د یگ گوشه پورته بود.
قد فیضی و شاگرد شی، باقر، نان چشت خوردی. باقر آستینای مه ره بال کد و د کار شروع کدم. روغن کونه ره د یگ قوطی خالی موکدوم و روغن نو پور موکدوم. روغن موتور ره سیل موکدوم و روغنای ریخته ره قد لاٹه صاف موکدوم. گریس زیر ناخونای مه میچسپید. یگ دفه یگ تایر ره پنچرگیری کدم و ربڑ شی ره تا وختی ماکم شد، فشار ددم.
آبی مه پرسان کد:
— بچی دیر خانه مییی؟
گفتم:
— ما د دکان فیضی کار مونوم.
فامیل مه فیضی ره میشناخت.
مادرم گفت:
— مو بلدی تو موتور نمیخری. یگو کار بیفکر نکو.
گفتم:
— خوبه.
وختی د دکان مشتری نبود، موتورای هوندا ره کی فیضی بلدی سودا اورده بود دست میزدم.
قد باقر رفیق شدم. د شی گفتم که میخایم موتور دوانی یاد بیگروم. گفت میتنی بلی موتور از مه یاد بیگری. باد از کار، د سرک نزدیک بازار رفتدی که تمرین کنیم.
ما سوار موتور شدم و باقر د پشت شیشت.
کلی ره چرخ ددم و دکمه داغ ره زدم، مگرم داغ نشد. یگ دفه دیگه کوشش کدم. انجن آرامآرام صدا کد. دستای مه میلرزید. باقر گفت کلچ ره بگیر. کلچ ره گیرفتم و ماکمی شی ره د دست خو حس کدم. موتور ره د گیر اول اندختم.
راه افتیدی. ریز ره چرخ ددم و موتور تیز شد. کوشش کدم گیر ره بدل کنوم، مگرم موتور یگ دفه سخت شور خورد. خود خو ماکم کدم و را ره پیش رفتم.
دیگای شی د کتاب بیخانین 😊
Control Structure – Common Concepts in Programming Languages
We are in the third article of “Learn One Programming Language and Work on All”,